Toinen viiko

De eerste week stage is compleet anders verlopen dan ik had verwacht. Verschillende mensen hadden mij al bang gemaakt dat Finnen enorm stipt zijn en dat verpleegsters hier soms shiften van 10 tot 12 uur doen. Vandaar dat ik ruim op tijd, weliswaar een PRIMEUR in mijn leven, maandagvoormiddag richting het ziekenhuis vertrok. Henriikka, onze tutor, was zo braaf om ons erheen te gidsen. 
Al mijn vrees bleek ongegrond te zijn. Hoewel we elke dag op tijd waren, bleek dat er niet zoveel te toe doen. Alles gaat er op het gemak. Van stress is er absoluut geen sprake. Ik heb dus helemaal geen moeite om me aan te passen.

Deze week stonden we vooral bij de wondzorgverpleegkundige die praktisch haar eigen praktijk heeft in het ziekenhuis. Hoewel het meestal bij kijken blijft is het al heel interessant geweest. De wonden variëren van onverwachte kraters tot ontblote pezen. Niet voor gevoelige kijkers dus, en ik moet toegeven dat ik me de eerste dag ook een beetje licht in het begon te voelen toen een wondpeiler twee centimeter dieper dan ik op het eerste zich voor mogelijk achtte in een been verdween. 
Ulla, de wondzorgverpleegster spreekt gelukkig goed engels en geeft veel informatie. Niet enkel over de wonden maar ook over bijvoorbeeld Jari Sillanpää. Dit blijkt een populaire Finse zanger te zijn. Tot grote spijt van deel van het Finse vrouwvolk heeft hij zich enkele jaren geleden geuit als homoseksueel. 

Dinsdag was het laskiatiistai. Geen idee wat ze juist vieren, maar dan eten ze laskiapulla. We kregen er eentje in de cafetaria van het ziekenhuis bij ons middageten. We hebben jammer genoeg al ontdekt dat we niet echt fan zijn van het kardemomdeeg die hier voor heel veel gebakjes gebruikt wordt. 

Pieni laskiapulla

Hyvää ystävänpäivä!
Valentijnsdag staat hier in Finland niet in teken van de verliefde koppeltjes, het is meer een vriendschapsdag. Het is veel minder commercieel dan bij ons, wat het net dat ietsje aangenamer maakt.

Gisteren hebben Matthias en ik een ticket geboekt voor de "Pirates of the Baltic Sea"-cruise eind maart georganiseerd door ESN Helsinki. Erasmussers die hier vorig semester ook al zaten spraken hier vol lof over, al moesten ze toegeven dat hun geheugen hun over sommige delen in de steek liet. Wat de cruise ons belooft: twee avonden feesten op een boot en 1 dag Stockholm afzien/afzien in Stockholm. Ik zal achteraf schrappen wat niet past.




Schokkende weetjes

In het ziekenhuis worden alle deuren op slot gedaan omdat sommige patiënten naar het schijnt zo krankzinnig zijn om ontsmettingsalcohol te stelen om, jawel, op te drinken.

Arubaanse Hollander heeft Matthias een ei leren bakken.

Sinds vandaag kan je hier al paaseieren kopen.

Een dronken Hongaar is entertainment verzekerd!

Als het heeft gesneeuwd blijft het heel de nacht een beetje licht.

And most shocking of all... 

DE SNEEUW IS AL AAN HET SMELTEN!

Estonia!

Tallinn Tallinn Tallinn!

Nadat Ward, Matthias' Belgische roommate, ons over Tallinn verteld had, besloten we om toch voor onze stage begon er nog naartoe te gaan. Door Vikinglinemember te worden konden we voor ochot ocheire 2 € heen en terug met de boot. Van ne superstrakken deal gesproken!

De bootrit naar Tallinn duurde zeker lang genoeg, maar we werden entertained door Finnen die al serieus zwalpten, hetzij door de boot hetzij door ander toedoen. Want hoewel de drank op de boot niet goedkoop was, goten de meesten toch ettelijke geestrijke drankjes naar binnen. 

Ook is het nog maar eens bewezen dat mijn Manille-skills ondermaats zijn. Ondermaats is trouwens een understatement.

In Tallinn aangekomen bezochten we de oude stad, welke recht uit een sprookje leek te komen. Allemaal gekleurde huisjes en besneeuwde straatjes. Feitelijk was alles besneeuwd.

Ik vond Tallinn echt heel mooi in de winter, maar volgens mij is het in de zomer nog zeker zo mooi. Dus voor iedereen die van plan was een citytripke te doen. 't Is nen aanrader! Ik hier ook al horen zeggen dat het Estse nachtleven ook gene kattenpis is.

De sneeuw in Estland was van beduidend betere kwaliteit dan die hier in Helsinki waardoor we het niet konden laten om een sneeuwman te maken. Mag ik u voorstellen, Igor!

Onze laatste stop was uiteraard de liquorstore. Het is er heel wat goedkoper dan in Finland, maar ik had het contrast nog schriller verwacht. Onze roommates hadden ook hun verlanglijstje doorgegeven, dus onze rugzakken waren goedgevuld. Op de boot aangekomen werd ook duidelijk wat voor de meesten de hoofdreden was om een dagje naar Estland te trekken. Praktisch de helft van de mensen had een pirouette met verscheidene kartons bier, cider en andere blikjes bij. Ook het aantal zwalpende Finnen was niet afgenomen, integendeel. Voor de terugweg was er livemuziek voorzien. En met genoeg couragewater in hun logge Finse lijf waagden enkelen er zich aan de beentjes los te gooien.

Enkele uren later kwamen we aan op mijn kot, waar feestje aan de gang was. Ivana en Morgane hadden hun vrienden uitgenodigd voor een etentje. Iedereen moest iets meebrengen waardoor er gelukkig eten genoeg was, want wij hadden een serieus hongertje. Praktisch iedereen aanwezig waren Erasmusstudenten. Waardoor er in verschillende talen getetterd werd. Het was leuk om eens wat nieuwe mensen te leren kennen. Over een kwartiertje is er een Welkomstfeestje voor de nieuwe Erasmusstudenten. Het wordt georganiseerd door HOAS, de studentenappartementenmaatschappij. En geen beter feestje, dan een gratis feestje! Dus ik schat dat er wel veel volk op zal afkomen, wat goed is!

Zodus, tot de volgende!

Moi moi!!



Rubriek van verwondering

In Finland zijn alle eieren wit. 

Tip!

Tip!

Wanneer een Fin je aanraadt om "viili" te proeven, NIET DOEN! Viili is een melkproduct, hoe kan het ook anders. Qua smaak valt het nog mee, maar het heeft de textuur van behangerslijm. Het ziet er heel slijmerig uit en ruikt ook niet opperbest.

Keskiviiko

Keskiviikko


De eerste missie van vandaag was het vinden van de laundryroom. Dit ging eigenlijk verrassend vlot. We hadden bijna direct het juiste gebouw gevonden. Ook was er een "droogkamer". Ik weet niet of dit een Finse gewoonte is, maar het zag er nogal geken sjofel uit. 
We zetten onze ontdekkingstocht verder, hoewel deze niet echt lang duurde. Het stadsdeel waar ik nu woon heet Kannelmäki. En hier is nu eens echt twee keer niks te zien. Ook heb ik al horen zeggen dat het bekend staat om zijn drank en druggebruik. Maar verder is het hier wel aangenaam.
Aangezien de ontdekkingsreis in Kannelmäki gene vette was, hebben we maar het treintje gepakt naar het stadscentrum. Op de treinen valt absoluut niets aan te merken. Het station is 3 minuten wandelen van het appartement en de treinen komen om de 10 minuten. Het gebruik ervan is ook inbegrepen in het busabonnement, dus kan ik er ongelimiteerd gebruik van maken.
In Helsinki zijn we in het Unicafé gaan eten. Zoals op de meeste plaatsen stond er een uitgebreid assortiment melkproducten bij het buffet. Aangezien Fins lezen en verstaan nog niet echt vlotjes lukt had ik per ongeluk piimi genomen. Dit is een soort van dikke karnemelk. Ik kan je verzekeren, om het lekker te vinden moet je al een doorwinterde melkdrinker zijn. 
Toen we de grote protestantse kerk bezochten was er een oud madammeke dat ons ineens aansprak. Ze was heel vriendelijk en kon super goed Engels. Wel was ze nog een beetje boos op de Russen, maar dat zijn volgens mij de meeste oude Finse mensjes.
Een tijdje later kwamen we ze buiten opnieuw tegen en toen vroeg ze of we niet met haar naar de cinema wilden gaan. Door dit aanbod waren we toch wel een beetje verwonderd. 

oud vrouwtje die naar de cinema wou

Het was weer stevig beginnen sneeuwen, maar dapper als we waren zijn we toch naar Suomenlinna geweest. Dit is een eiland voor de kust van Helsinki, waar in de tijd dat Zweden over Finland heerste er een fort gebouwd was. (linna betekent kasteel) Nu wonen er mensen, maar het blijft vooral een toeristische attractie. 
Na 10 minuutjes met de ferry (ook inbegrepen in de buskaart) door een bevroren zee te hebben gevaren kwamen we aan op het kleine eilandje. Jammer genoeg waren we aan de late kant en was alles er feitelijk al gesloten. :/ Volgende keer dan maar!

Toen ik terug thuis was, heb ik voor de eerste keer echt met mijn roommates gebabbeld. Ivana komt uit Slovakije. Ze studeert in Amsterdam en spreekt dus een heel klein beetje Nederlands. Morgane is een Française. De meisjes zijn al van september is Helsinki en studeren hetzelfde. Ze wisten me te vertellen dat er vrijdag op ons appartement een feestje zal zijn. En dat er waarschijnlijk ongeveer 30 (!) mensen zullen komen. Ze zien het groots! :)

Om de avond af te sluiten zijn we bij Ward, Matthias zijn Belgische roommate naar de voetbal gaan kijken. Hij was zo sympathiek om ons een paar links door te sturen om extreem cheap een trip naar Tallinn te boeken. Dus dat zullen we waarschijnlijk een van de dagen wel doen. (Want de pintjes zijn hier toch wel pijnlijk voor de portefeuille)

Voorlopig ben ik nog volledig overtuigd dat ik morgen flink voor school ga werken. Hopelijk kan ik me aan deze belofte houden.
En nu ga ik slapen in mijn nieuwe pyjama :)

De eerste 48 uur

READY FOR TAKEOFF

4 februari 2013 03:15

Klaar om te vertrekken. Hoewel ik trots was dat ik ruim op tijd (ik had zelfs nog tijd om eventjes een dutje te doen) gepakt en gezakt was, hadden we de ijdele hoop om alles in één valies te krijgen moeten laten varen. De tweede valies ging namelijk maar met moeite dicht.

Dan nog snel de bomma oppikken en richting Zaventem.

Bagage afgeven, koffie drinken, afscheid nemen van ons moeder en ons bomma, rustig richting het controlepunt wandelen, handbagage half moeten uitladen, Matthias doet de metaaldetector piepen, Celine Heirwegh tegenkomen die naar Berlijn gaat, rustig door de taxfree zone wandelen, beseffen dat ons vliegtuig over 10 minuten opstijgt, spurtje naar Gate A47, opgelucht ademhalen.

Na ongeveer anderhalf uur vliegen landden we in Kopenhagen (waar de toiletten vanzelf doorspoelen!). We zagen Helsinki staan op het scherm en liepen naar de gate waar dat vliegtuig zou klaarstaan. Na een dik half uur konden we instappen, maar het vrouwtje aan de balie wees ons erop dat we met een andere luchtvaartmaatschappij vlogen en dus aan de verkeerde gate stonden. Gelukkig hadden we nog tijd genoeg om het juiste vliegtuig te zoeken. 

Ons eerste vliegtuig bijna missen en vervolgens bijna op het verkeerde vliegtuig stappen, de toon van ons drie maanden durend avontuur was gezet.

Toen we arriveerden in Helsinki, stond Henriikka, onze tutor, op ons te wachten. Ze loodste ons met een taxi betaald door Metropolia (onze Finse Hogeschool), naar de studentenappartementjes. 

Daar aangekomen bleek ik op de 7de verdieping te wonen en DE LIFT WAS KAPOT! Na veel gezweet en gezwoeg met twee valiezen van 25kg zijn we toch boven geraakt. Het appartement is redelijk sober, maar de basisbenodigdheden zijn aanwezig. De living is nogal triestig. Drie stoelen, that's it. 

Dan maar richting een IKEA om borden, bestek en een donsdeken te kopen. Op het openbaar vervoer in Helsinki valt niets aan te merken. De bussen rijden regelmatig en zijn praktisch altijd op tijd. Tijdens het busritje vertelde Henriikka honderduit over vanalles en nog wat. Ze bleek ook een studente verpleegkunde te zijn en spreekt vlot Fins, Engels, Duits en een beetje Zweeds, Frans en Spaans.

Om de dag af te sluiten zijn we nog gestopt in Prisma, een ENORM grote supermarkt waar je letterlijk alles kunt kopen, van 12 soorten melk tot wasmachines en kruiwagens.

Terug thuis namen we afscheid van Henriikka, die in hetzelde gebouw woont als ik. Maar we moesten haar als snel terug gaan halen, toen bleek dat Matthias niet in zijn kamer kon. Het slot van de deur was een beetje kapot en zijn sleutel paste niet goed meer. Gelukkig was een van Matthias zijn roommates thuis en met zijn sleutel kreeg hij de deur wel open. Ik denk dat hij Randall heette, maar dat durf ik in ieder geval niet met zekerheid zeggen. Voorlopig zal ik hem zo noemen. Wel weet ik dat hij van Aruba komt en Nederlands spreekt! Wat voor Matthias een hele opluchting was. Ook met de tweede roommate heeft hij zoveel chance, Ward (denk ik) is een Belg!

Na een tijdje ontdekken we dat Matthias zijn bed doorgezakt was. Randall bekende dat dit zijn schuld was en was zo vriendelijk om van bed te wisselen. Hij en Ward hadden heel januari de kamer gebruikt als living en af en toe kon het er nogal wild aan toegaan. Dat werd nog eens bevestigd toen we de volgende dag in Metropolia waren en Aija, de coördinator, vertelde dat ze een mail van HOAS (studentenappartementen) gekregen dat waarin stond dat Matthias in het vervolg geen feestjes meer mocht geven. Aija was hier uiteraard een beetje verbaasd over, aangezien we ons zelfs nog niet in de buurt van Finland bevonden.
Op een kapotte lift, eigenwijs slot en doorgezakt bed na, was alles in orde.

Tiistai

We hadden al om 8u 's ochtends terug met Henriikka afgesproken omdat we in Metropolia een afspraak hadden met een paar mensen om nog wat te regelen en papierwerk in orde te brengen. Henriikka heeft ons dan een rondleiding gegeven en daarna hebben we iets gegeten in de cafetaria van de school. Maaltijden zijn daar echt super goedkoop. Voor €2,60 krijg je een warme maaltijd, water, melk (Finnen drinken enorm veel en op elk moment van de dag melk), broodbuffet á volonté en soms een dessertje.

Dan zijn we een beetje den toerist gaan uithangen in Helsinki. Henriikka vertelde zoals het een goede gids betaamt leuke weetjes over dingen die we passeerden. 

Het was Runebergin päivä. Op deze dag eten de Finnen traditiegetrouw runebergintorttu. Dit is een klein rond gebakje doordrongen met punch of rum en vanboven erop ligt wat frambozenconfituur met glazuur er rond. Eigenlijk best lekker! Johan Runeberg was een dichter die vooral over de oorlog en het harde leven van de soldaten schreef. Waarom hij belangrijk genoeg was om een eigen dag en cakeje te krijgen weet ik niet goed. 

Vandaar dat we de dag afsloten met een runebergintorttu en een tas thee/chocomelk (die volgens Matthias absoluut niet lekker was)

Rubriek van verwondering

1. Angry Birds is Fins.

Angry Birds is overal in Finland. 

angry birds limonade

angry birds koffie

angry birds snoep

angry birds Matthias

2. In Finland zijn er geen trappen in de winter

Als het gesneeuwd heeft kan het zijn dat de trappen praktisch verdwenen zijn.

3. Finse zakenmannen willen niet dat hun mooie schoenen vies worden

In Helsinki heb ik al veel chic geklede mannen gezien die felgekleurde rubberen hoesjes over hun schoenen deden zodat ze mooi proper zouden blijven.

4. Finnen geven geen 3 kussen

Matthias vroeg aan Henriikka of het okay was om iemand een kus op de wang te geven als begroeting en Henriikka was bijna in shock. Blijkbaar wordt lichamelijk contact hier niet geapprecieerd. Een hand geven mag nog net, zei ze.

Mijn high five gewoonte past hier dus perfect! :)